Al een hele poos had ik een vaag gevoel dat er iets niet klopte bij Cooper. Met name het gaan liggen en opstaan zinde me niet. Hij doet dat altijd in twee fasen. Eerst zitten en dan pas opstaan of gaan liggen. Op de hondenschool heb ik het erover gehad en samen hebben we wat dingen uitgeprobeert. Omdat Cooper in de groei ook rugklachten had, kon het zijn dat het een gewoonte geworden was, omdat die beweging toen pijn deed. Dus er een spelletje van gemaakt. Even gek doen, stukje rennen en dan AF! Maar daar werd het niet beter van. Afleggen, balletje gooien en dan, ZOEK! Ook hier geen verbetering.
Tja, het kan natuurlijk zijn dat ik een koppige hond heb, maar hij leert meestal erg snel.
En het feit is er nu eenmaal dat Cooper geen pijn toont. Niet toen hij een centimeter diepe jaap in het grootste kussen van zijn voorpoot had, niet toen hij zijn balzak stootte, toen hij net gecastreerd was, waardoor die vulde met bloed en door de dierenarts werd uitgeknepen.... Dus zou het dan toch zo zijn dat hij nog steeds pijn in zijn rug heeft??
Dat was een vraag die me dus al een jaar bezighield.
Via de hondenschool kwam Lucien in contact met een mevrouw die onder andere homeopathie beoefend. Zij werkt holistisch en kijkt dus naar het totaalplaatje van de hond. Maia kreeg een mengsel van Bach bloesem voorgeschreven, die zijn uitwerking niet mist. Het meisje is nu een stuk rustiger, minder schrikkerig en begint weer goed in de vacht te komen.
Mijn interesse was gewekt. Toen ik met behendigheid begon, een paar weken geleden, zei iemand daar ook al, dat het wel zo kon zijn dat Cooper last van zijn rug kon hebben en hij wist wel een chiropractiker.
Maar ik wilde eerst eens met die homeopathe praten. Dus een afspraak gemaakt en twee weken geleden was het zover.
Eerst vroeg ze me het hemd van het lijf over Cooper. Zijn voorgeschiedenis, alle kleine dingen kwamen aan bod, eetpatroon, gedrag, hoeveelheid beweging.
Daarna wilde ze Cooper betasten. En jahoor, ze vond vrijwel meteen de pijnlijke plek op zijn rug. Precies dezelfde plek als toen door de dierenarts in Wageningen was gevonden. Trouwens, de reactie van Cooper was slechts een rilling over zijn rug...
Daarna kwamen zijn achterpoten aan de beurt, buigen en strekken en de reflex testen. Cooper liet het allemaal gemoedelijk toe. Hij lag lekker op zijn gemak en liet aan zich trekken. Moeilijk, vond ze, want was hij echt zo relaxed of had hij gewoon geen kracht in zijn poten... Het eerste besloten we samen. (ondertussen weet ik het zeker, want met de haren tussen zijn tenen knippen, kan hij flink trappen, hij is erg kietelig, daar)
Cooper was tegenstrijdig, vond ze. Snelle groei, maar een rustig karakter. Ook vond ze dat hij weinig spieren had, ondanks dat we zoveel met hem doen. Overstrekken van de achterpoten, maar buigen was normaal. Heel vreemd.
Daarna liet ze haar handen over zijn lichaam gaan om zijn energievelden te controleren. Ze vroeg of Cooper last had van voorhuidsontsteking. Heeft ie dus wel eens last van, niet zo erg als Shane, gelukkig.
Al met al is ze anderhalf uur bij ons geweest. Een direkte oplossing had ze niet, daarvoor wilde ze eerst even wat naslagwerk bekijken.
Ze had het idee dat Cooper wat uitgeblust was. Gewoon vermoeid van de snelle groei.
Wel gaf ze me drie TTeam handelingen mee om te doen.
Een TailTTouch: De staart bij de aanzet vastpakken en zachtjes trekken, even loslaten en dan weer. Zo'n 10 keer. Dit helpt met pijn in de rug en moeite met opstaan. Cooper vind dit wel fijn.
De Python TTouch: De hand vlak op de huid leggen en de huid langzaam iets omhoogschuiven, daarna weer naar beneden laten glijden. Steeds kleine stukjes opschuiven. Dit op de rug en dan naar beneden naar de benen. Dit bevordert de doorbloeding, helpt bij stijve spieren en verbetert lenigheid, evenwicht en soepelheid. Ook dit vind Coop wel fijn.
De Turtle: Staand. Handen op de heupen van de hond. Maak cirkels, maar begin met de ene hand eerder, als de ander. Je krijgt dan een schommel effect. De beweging moet rustig zijn en zacht. Dit maakt de rug los en soepel. Cooper vind dit niet zo heel leuk. Na een paar bewegingen loopt hij ervoor weg. Voor mij een teken om te stoppen.
Al deze handelingen moet ik doen als we allebei rustig zijn. En er vooral geen druk op leggen. Als Cooper niet wil, ook goed.
Dus vorige week kregen we een mailtje met het bericht dat ze een middel had gevonden, waarvan ze dacht dat het zou helpen.
Phosphoricum acidum C30, in granulevorm. 5 granules op een dag.
Vrijdag hebben we het binnen gekregen en meteen maar begonnen.
We zijn nu dus 4 dagen verder en ik durf te hopen dat het werkt. Ik weet niet of het te snel is, want ik weet dat homeopathische middelen meestal wat tijd nodig hebben.
Maar Cooper is actiever naar mijn gevoel. Het kan ook liggen aan het feit dat ik vorige week bijna niets met hem heb gedaan, geen idee. De behendigheid ging echt goed, vanavond. Het viel de anderen ook op dat hij lekker enthousiast was.
Maar ik juich niet te vroeg. Morgen moeten we nog naar gehoorzaamheid en dat is voor Cooper moeilijk. Vooral omdat het meteen een dag na de behendigheid komt.
Maar ik durf te hopen...
Wordt vervolgd.... | 
), geboren ongeveer in oktober 1993. Reu, zwart.
